Uit mijn leven gegrepen:

Eerste ontmoeting met mijn biologische vader na 39 levensjaren.

Er gaat een heel verhaal aan vooraf. Over twee jonge mensen die verliefd werden. Die met elkaar het bed deelden en waaruit een dochter geboren werd na heel veel toestanden. Een abortus was geadviseerd, men wilde mij ontvoeren en van mijn moeder afnemen, het is een drama geweest. Mijn geboorte heeft veel levens op de kop gezet. Desalniettemin zei oma altijd, je was altijd vrolijk en maakte mensen aan het lachen. Je bent een kind van het Licht. En dat blijkt dan ook wel als al deze dingen de revu passeren en ik er toch ben, en ook wel grootgebracht door mijn moeder. Dan kun je wel spreken van enige Goddelijke bescherming, denk ik dan maar.

Welnu, in het begin had ik er geen weet van dat de vader die mij grootbracht met al zijn liefde niet mijn biologische vader was. Dat vertelde men mij pas later. Het was nog veel later, in het jaar 2006, op Valentijnsdag dat mijn halfbroers die via oma contact hadden gezocht mij hadden gevonden en kwamen opzoeken. Toch durfde ik nooit naar Turkije te gaan ondanks het fijne contact met mijn broers en zussen. Tot mijn vader ziek werd. Toen besefte ik mij wel dat het nu of nooit zou zijn.

2 Juni was het dan zover. Na veel toestanden omtrent het in orde maken van de papieren om naar Turkije te kunnen gaan, in verband met de kinderen was alles gereed en konden we gaan. Het was een heel gedoetje om al die papieren te krijgen omdat mijn ex partner de reisdocumenten niet wilde tekenen. Nu had ik zijn handtekening in eerste instantie ook niet nodig, maar het zou vele malen gemakkelijker zijn wanneer hij wel getekend had. Maar goed, dat deed hij dus niet, en dat betekende veel heen en weer reizen naar de rechtbank en de gemeente. Want, wat heb je nodig om met eenhoofdig gezag uit te reizen naar een land als Turkije?

In ieder geval een paspoort, identiteitskaarten voor de kinderen, maar ook uittreksels uit geboorteregister, uit Gemeentelijke Basisadministratie, bewijs uit het gezagsregister en kopie van de uitspraak van de echtscheiding. Enfin, ik had alles en de koffers waren gepakt. Mijn broer, Alim kwam ons ophalen uit Hardenberg, en we gingen naar Amsterdam naar het huis van mijn broer Fevzi, waar mijn broers, zus en neven en nichten samen zouden komen. Mijn broer bracht ons en we zouden daar gaan eten. Zo geschiedde het, dat we, enigszins zenuwachtig daar aankwamen, na een snikhete autoreis, met de buik vol zenuwen van alles wat er zou gebeuren. Mijn broer en zus kookten heerlijk.

SGIqoZJ2nPVumxAQxPtnwv8Pq9J5codc.jpg

Na het eten sprong mijn zus nog even onder de douche, en daarna was het dan zover, we gingen naar Schiphol. Ik nam nog even stiekum een Valdispert in tegen de zenuwen die onderhand wel flink begonnen op te spelen, en we begaven ons richting auto. Alle koffers nog een laatste keer gecheckt, en alles was dik in orde. En zo niet, dan was daar nu toch niets meer aan te doen. Een laatste zoen, een knuffel, een brok in de keel en zwaaien naar de thuisblijvers die zo goed voor ons gezorgd hadden.

Na een klein stukje rijden, we waren immers al in Amsterdam kwamen we bij Schiphol aan. De spanning steeg ten top, zowel bij de kinderen, alsook bij mij. We zouden voor het eerst naar het Buitenland op vakantie gaan en voor het eerst gaan vliegen. Wat een onderneming, maar gelukkig was mijn zus Gulsum ook mee om ons de weg te wijzen en te begeleiden.

NH4xWebtx0XoBKDEnMREqOA2ULaxsF21.jpg

De uitkijktoren liet ons zien dat het echt zou gaan gebeuren. We waren op Schiphol, en we zouden een heuse reis maken. Naar Turkije welteverstaan. Van tevoren heel wat angsten moeten loslaten. Onder andere, angst voor aanslagen, angst voor wat er kan gebeuren in een moslimland, angst voor het onbekende, vliegangst, en ja, angst om dood te gaan. Maar, een paar weken lang was er bij ons in de kerk het nummer, no longer slave to fear gedraaid, en dat was ook echt mijn voornemen geworden. Ik wilde geen slaaf (meer) zijn van enige angst. Dus had ik de keus gemaakt te gaan. https://youtu.be/1Iuw2TeG9BQ

X8DnoQviXZYgQVUsNMYkjQSpXiQr7auL.jpg

Nadat er nog wat dingen geregeld hadden was het tijd om naar binnen te gaan. Nog een laatste tot ziens tegen Amsterdam. Nog een keer slikken. 4 zenuwachtige kinderen en een mogelijk nog zenuwachtigere moeder. We waren onderweg. Turkije, we weten nog niet of we je leuk gaan vinden, maar we komen er nu echt aan!

Iv9COzs212IwL6t4EUUcQrGvVHt1P7Qe.jpg

We keken onze ogen uit. Hoe het allemaal ging, en wat er zou gaan gebeuren. Reuze spannend. En we vlogen snachts. We vlogen met Pegasus airlines. Al hadden we geen idee of dat goed zou zijn of slecht. We checkten in, en dat was best spannend, want de douane nam de tijd voor al die papieren. Nog een aantal vragen, en ik dacht, blijf praten, blijf praten en toen... ja, we mochten door!

gbhfSzu0MJmNwJs2GNQzaj8nuzophMNZ.jpg


Na een spannende avond, was het zover, we stegen moeiteloos op. We moesten 3, 5 uur vliegen en zouden dan in Istanbul aankomen.

WZIPAlUsmOCgd7J1SSQchASd7854OnCy.jpg

(advertising)

cHgut4pGpelLt5BP97svTkNBRukM1HQJ.jpg


R1RjncDtGPSy7A9VIshmzV5xbir0q83k.jpg

Toen we daar landen keken we onze ogen uit. Midden in de nacht, een prachtlanding en mensen, mensen, wat was het warm! Het was midden in de nacht, de vlucht was sneller gegaan dan verwacht, maar het was tropisch!

DsyzPetJtfufDHNThLfLAKty8hiyWXsJ.jpg

Toch was het gelukt. We hadden de eerste hindernissen genomen. Niet moeiteloos, niet zonder aan de MH17 te denken. Niet zonder angst, maar het was gelukt. We zetten voor het eerst voet op Turkse bodem. Het land van mijn vader. En wat ons nog scheidde van de eerste ontmoeting was twee uur wachten en een uur vliegen. We waren moe, we waren vies, we waren zenuwachtig, maar vooral waren we, onmiskenbaar, onderweg!